از هدف کلی به اجزای روشن
«بهتر شدن حرکت» هدفی کلی است. در مدل پازل‌های عملکردی، تلاش می‌شود مشخص شود کدام جزء عملکرد مورد توجه است و تغییر آن چگونه مشاهده خواهد شد. این تفکیک می‌تواند گفت‌وگو درباره اهداف را روشن‌تر کند.
مثال راه‌رفتن
راه‌رفتن به هماهنگی تعادل، کنترل سر و تنه، انتقال وزن، وضعیت مفاصل و زمان‌بندی حرکت وابسته است. نام بردن از این اجزا به معنای تشخیص علت مشکل یک فرد نیست؛ شناسایی نیازهای واقعی به ارزیابی تخصصی وابسته است.
جایگاه این مفهوم در NCL
بیگدلی از عنوان پازل‌های رفتاری و عملکردی برای توصیف تجزیه یک توانایی به اجزای کوچک‌تر استفاده می‌کند. طراحی ورودی‌های حسی متناسب با این اجزا، بخشی از فرضیه رویکرد اوست؛ اثربخشی این طراحی به ارزیابی مستقل نیاز دارد.
چرا ثبت پاسخ اهمیت دارد؟
برای ارزیابی تغییر، باید وضعیت اولیه و هدف مشخص باشد و پاسخ‌ها در زمان‌های معین ثبت شوند. مشاهده پیشرفت بدون در نظر گرفتن رشد طبیعی، تمرین‌های دیگر و مراقبت‌های هم‌زمان، علت تغییر را به‌تنهایی روشن نمی‌کند.